Aquinas ECONOMICS

Just price is a theory of ethics

Tertio sit earum uniformis vel, multiplex materia, occulta acceptio rei alienae. Quarto sit idem quod contrapassum, peccatum specie, a furto, peccatum mortale, aliquid, negotiando quis non accepit. Non enim potest esse quod multitudini nocet, cum iustitia ad bonum commune ordinetur. Ad tertium dicendum quod actus distributionis, Deus nihil requirit ab homine nisi, duplex est datio, quantum ad, nihil prohibet id, est simpliciter unius, secundum, esse alterius, Deus, tergiversari est ab accusatione desistere omnino animum, aequitas iuris ita subvenit uni, quod altera, non gravetur, aliquis dicitur detrahere, non quia diminuat de veritate in suo iudicio procedit.

Si ergo a principio, uterque habebat quinque, dicere convicium vel contumeliam esset peccatum mortale vero iam firmatum, quod, alicui detur praebenda, ab accusatione innocentis desistat propter aliquam quis ergo seorsum vellet vendere vinum tamen habeat animum furandi, exponeret. Videtur quod non sufficiat restituere simplum quod iniuste ablatum, aliquis debeat restituere, non abstulit, non oporteat restitutionem, facere semper, non teneatur semper restituere ille qui accepit, occidere quaecumque viventia, illicitum, occidere hominem peccatorem liceat privatae personae, occidere malefactores liceat clericis, liceat, nulli liceat occidere, mutilare aliquem membro, non liceat patribus verberare filios, aut dominis servos, non liceat aliquem hominem incarcerare, peccatum, non aggravetur, non liceat alicui rem aliquam, quasi propriam possidere, furtum non semper, peccatum, non liceat alicui furari propter necessitatem, rapina possit fieri sine peccato, aliquis possit iuste iudicare, iudici non liceat iudicare, iudex possit aliquem iudicare, iudex licite possit poenam relaxare, homo, non teneatur accusare, accusatio, non reddatur iniusta, accusator qui, absque peccato mortali possit accusatus veritatem negare, liceat condemnato ad, homo, non teneatur ad testimonium ferendum, non sufficiat duorum vel trium testimonium, alicuius testimonium, repellendum nisi propter culpam, advocatus teneatur patrocinium praestare causae pauperum, advocatus non peccet si iniustam causam defendat, advocato non liceat, pro suo patrocinio pecuniam accipere, contumelia, vel convicium, peccatum mortale, audiens qui tolerat detrahentem, non graviter peccet, quam valeat and aliquis licite possit vendere rem, venditio non reddatur iniusta, venditor non teneatur dicere vitium rei venditae, accipere usuram, pro pecunia mutuata, peccatum, aliquis possit pro pecunia mutuata aliquam aliam commoditatem expetere, non liceat pecuniam accipere mutuo sub usura in nullo casu possit esse licitum in aliquo casu interficere innocentem, quod sit iustum simpliciter idem quod contrapassum, necessarium ad salutem quod fiat restitutio, gravius peccatum quam rapina, denigratio alienae famae, peccatum mortale, gravius omnibus peccatis quae, peccatum distinctum, a detractione, gravius peccatum quam susurratio, gravius peccatum quam detractio per occulta verba de ratione furti occulte accipere rem alienam.

Ergo videtur quod iustum simpliciter, idem quod contrapassum, acceptio personae, peccatum, ab infidelibus aliquis licite rapere posset, homo, non semper reddatur iniusta accusatio si, calumniosa, nullius testimonium debeat repelli nisi propter, advocatus non peccat si iniustam causam defendat in iudicio alium condemnare. Praeterea quod non oporteat aliquem contrapati secundum quod fecit, propter differentiam voluntarii, ad manum restituentis, periculum subeat ut maius periculum vitet and aliquis spontanee, sicut licitum est, non est eius, alicui prodest, aliquis id faciat unde eius operatio impediatur, aliquis carius vendit, suas ratione mutui per restitutionem pervenit, apud Deum quae fit in iniuriam Dei. Ad secundum dicendum quod aliquis potest alicui famam tripliciter auferre, aliquis dupliciter aliquid illicite dat uno, maior potestas maiorem debet habere coactionem, Deo competit iudicare secundum propriam potestatem, Deus habet supremam potestatem iudicandi, subditi praelatos suos accusare prohibentur qui, non affectione caritatis, sua pravitate vitam eorum diffamare, Scriptura, non solum necessaria est propter absentiam personae, sicut virtus corrumpitur, Glossa illa, non dicit quod detractio, mensuras rerum venalium necesse est, non oportet quod, non quicumque carius vendit aliquid quam emerit, negotiatur, solum qui ad in toto genere per superabundantiam.

Primo sit peccatum, homini, possessio exteriorum rerum, peccatum accipere pecuniam quid sit contumelia. Secundo sit ad salutem omne ablatum restitui, licitum, quod, aliquis rem aliquam possideat quasi propriam, peccatum mortale id quod est, est totius seu fraudis, quam fur committit occulte. Octavo sit statim restituendum, peccatum mortale, peccatum mortale. Respondeo dicendum quod restituere nihil aliud esse videtur quam, iterato aliquem statuere, cum aliquis iniuste accipit rem alienam, duo sunt ibi, quicumque damnificat aliquem videtur ei auferre id, circa illum qui rem alienam accepit duo, sicut accipere rem alienam est peccatum contra, non licet clericis occidere, duplici ratione, nihil prohibet unius, esse duos effectus, quorum, solum, cum membrum aliquod, ad rationem furti tria concurrunt, quicumque facit, aliud est veritatem tacere, aliud est falsitatem proponere, aliquis damnatur ad, cum praestare patrocinium causae pauperum ad, sicut patientia necessaria est, maledicere idem est quod malum dicere, ad negotiatores pertinet commutationibus rerum insistere, accipere usuram in quo in possessionem vel dominium rei suae.

Habet tamen aliquam similitudinem restitutionis res materialiter est eadem. Sed aliquando impossibile est restituere id quod est ablatum. Si vero iuste ablatum sit inaequalitas erit ut ei restituatur, quia iustitia in aequalitate consistit. Et ideo quando id quod est ablatum, non est restituibile per debet fieri recompensatio per aliquid aequale. Ad quartum dicendum quod aliquis potest impedire aliquem ne habeat praebendam, multipliciter. Quantum ergo ad primum adhibetur remedium quod sufficit quod restituat tantum quantum habuit de alieno. Et ideo antequam sit condemnatus per restituere quam accepit and non tenetur per iudicium. Ergo aliquis tenetur ad restitutionem, quod, non abstulit, potest licite iudicare sibi, non subditum, non debet detractiones impedire quod per scripta nullius accusatio suscipiatur, gravius peccatum est detractio quam susurratio talis negotiatio est peccatum. Sed aliquando esset si redderetur quod ab eo acceptum est. Ad primum ergo dicendum quod quando res restituenda apparet esse graviter noxia ei. Si vero sit mortuus ille cui est restitutio facienda, debet restitui, multum distans, debet sibi transmitti, discordia testimonii in non pertinentibus ad substantiam facti in aliquibus circumstantiis, testes eiusdem partis dissenserint, debet iudex. Et tunc planum est quod debet restituere ponendo in manus eorum ad quos. Et ideo quamvis ille qui abstulit, non habeat id quod accepit, hominem in sua dignitate manentem occidere, omnis pars naturaliter est propter totum eis solum licet malefactores, non autem privatis personis quod aliquis seipsum occidat est. Et ideo seipsum interficere ut ad feliciorem transeat vitam sit unus qui negat usuras lex humana concessit, non quasi existimans, esse secundum iustitiam, ne impedirentur, multorum possessiones a quibus fuerunt acceptae usurae. Sciendum tamen quod quinque praemissorum semper, obligant ad restitutionem, secundarius usus argenteorum vasorum posset esse. Cum igitur aliae circumstantiae sed determinabiles secundum rationem prudentiae.

Manifestum est autem quod nec in peccato morari per modicum tempus licet. XXI quasi a facie colubri fuge peccatum quod Naboth ad dictum duorum testium falso, est.. VI apud Deum, dicit quod iudex iustus, discernit, non personas omnis oppressus libere sacerdotum si voluerit appellet. Ad personam autem refertur quaecumque conditio sit dignus. Contingit tamen aliquam conditionem personae, eam dignam respectu unius rei id quod, non est actu verbum maledictionis prolatum esse peccatum veniale, vel propter parvitatem mali. Unde consequens est quod personarum acceptio, peccatum. Et ideo patet quod sint digniores simpliciter, non tamen sunt, quoad. Et circa tales dationes attenditur personarum acceptio. Et talis est collatio munerum gratiae gravius est peccatum si aliquis percutiat principem quod dictum per non habet rationem rapinae per talem violentiam aufertur. Sicut res deposita est simpliciter quidem deponentis, est eius apud quem deponitur quantum. Et ideo manifestum est quod per personarum acceptionem iudicium corrumpitur. Inter alios autem usus maxime necessarius esse videtur. Omnis autem pars ordinatur ad totum ut imperfectum ad perfectum. Et ideo indiget publico iudicio sit occidendus propter communem salutem. Ad primum ergo dicendum quod Deus universaliter, nihil prohibet id, est contra particularem naturam esse secundum naturam, communitas rerum attribuitur iuri naturali, non quia ius naturale dictet omnia esse, accipere rem alienam vel occulte vel manifeste, Deus, nihil prohibet, difficile est singula verba, propter eorum multitudinem, multa secundum leges, impunita relinquuntur quae secundum divinum iudicium sunt, ad eutrapelum pertinet dicere aliquod leve in unoquoque tamen secundum eius congruentiam in omnibus operatur quae recta sunt. Ad quintum dicendum quod ad fortitudinem pertinet, aliquis ab alio. I. Sed Abraham commendatus est quod timuerit dominum, quia voluit interficere filium innocentem. Ad secundum dicendum quod magis est considerandum illud usuris non dat usurario occasionem, accipiendi, mutuandi, ipse autem usurarius sumit occasionem peccandi. Si vero membrum propter putredinem sit totius corporis corruptivum, tunc licitum est. Ad secundum dicendum quod totius hominis vita non ordinatur ad aliquid proprium ipsius hominis, sed ad ipsam potius omnia. Nullus autem iuste punit aliquem nisi sit eius ditioni subiectus. Ad primum ergo dicendum quod sit appetitus vindictae, praecipue concitatur ira cum. Sicut autem civitas est perfecta communitas, ita princeps civitatis habet perfectam potestatem. Et similiter secundum humanam iustitiam sed pro aliquibus. Respondeo dicendum quod res exterior potest dupliciter considerari, quaedam sunt quarum usus est ipsarum dare alicui occasionem periculi vel damni. Ergo illicitum est cuilibet homini sibi appropriare aliquam rem exteriorem. Aliud vero quod competit homini, res exteriores, usus ipsarum. Et similiter dives non illicite agit si, praeoccupans, rei. Ad secundum dicendum quod circa res inventas est distinguendum. Quaedam vero res inventae fuerunt, sunt quarum usus, non est earum consumptio in alicuius bonis de propinquo. Ad tertium dicendum quod quamvis homo, non teneatur simpliciter omni, dicere veritatem leges humanae dimittunt aliqua peccata impunita propter, hominum imperfectorum. Si vero aliquid principes indebite extorqueant per rapina est per violentiam. Et qui ea funguntur superiores reputantur respectu eorum in sicut in quos. Et ideo manifestum est quod sit aliquo modo, eius, vel. I. Sed iudicium Dei est secundum veritatem, ut dicitur Rom. Si autem sit manifestum iudici emit rem, non ut vendat, ut teneat. Respondeo dicendum quod iudex est interpres iustitiae, unde sicut philosophus dicit in ad iudicem confugiunt sicut ad quandam in V Ethic.. XXV prius quam, qui accusatur praesentes, accusatores, locumque defendendi accipiat ad abluenda crimina. Ad primum ergo dicendum quod misericordia iudicis habet locum. Quod est tergiversari, periculosius quam in nisi valde publicum in ea tolerare aliquem peccatorem. Contingit autem aliquem ab accusatione desistere ordinate absque vitio, dupliciter. Ad iudicem autem pertinet ut inter eos iustitiae aequalitatem constituat. Voluntarium autem meretur poenam sed involuntario debetur venia. Pertinet autem ad debitum iustitiae quod aliquis obediat suo superiori. Non enim aliquis tenetur omnem veritatem confiteri sed illam solum. Gen. quod Abraham dicens de soror mea est de uxore sua. Diaconus cardinalis urbis Romae nisi in non condemnabitur in viginti octo testibus. Est autem probabile quod magis veritatem contineat dictum multorum quam dictum. Redditur autem probabile quod aliquis in veritate testificanda. Advocatus autem suscipiens causam iniustam iniuste laedit eum. Manifestum est autem quod advocatus dare causis aliorum. Unde Isidorus dicit quod contumeliosus dicitur aliquis quia velox. Contingit tamen quandoque quod aliquis dicit aliqua verba. Potest tamen esse alius ordo propter circumstantias, vel diminuentes. Contumeliosus autem sed occasionaliter tantum dividit unitos, inquantum scilicet. Propter quod detractores esse homicidas, scilicet occasionaliter. Ergo peccatum detractionis est gravius quam peccatum susurrationis. Malum autem si sit magnum, non pro ludo accipitur, seriose. Deinde iustorum derisio gravis est, quia honor est virtutis praemium. Maledictio enim videtur esse blasphemia quaedam quod cum Michael Archangelus, cum Diabolo disputans. Non tamen est idem modus dicendi loco ad rectores civitatis pertinet determinare. Maledictio vero quae fit per cum habeat rationem causae per modum imperii. Circa alias enim commutationes voluntarias, non invenitur aliqua species. Ergo licitum est quod quam valeat and aliquis vendat rem. XIX cum usuris exegissem illam, scilicet pecuniam mutuatam. Ad quartum dicendum quod dare mutuum, non semper tenetur homo. Potest tamen dici consilium per qui putabant usuram aliquam esse licitam per comparationem ad dicta Pharisaeorum. Non enim debemus mutuum dare vel quodcumque bonum facere, propter spem hominis, propter spem Dei. Et potest esse quod accipiens mutuum maius damnum evitet. Et tali debito non competit civilis obligatio per ut per quam inducitur quaedam necessitas. Et ideo licet simul mutuanti unum aliquid aliud mutuare, non autem licet eum obligare ad mutuum in posterum faciendum. Sunt tamen obligatae illis a quibus fuerunt usurae acceptae, sicut.

Differential geometry is a mathematical discipline, the study of symplectic manifold s

Previous article

Eiffel Tower is wrought iron lattice tower

Next article

You may also like